บ้านวาตานาเบะ...
“ให้ตายสิ!!!”
ผมโยนหมอนใส่กำแพงห้องเพื่อระบายอารมณ์
ทำไมผมถึงต้องกลายเป็นลูกแกะของยัยปีศาจโคบายาชิด้วยนะ
ทำไมผมถึงไม่กล้าคัดค้านอะไรเธอได้เลย
“เราจะทำไงดีเนี่ย!!?
ยัยนั่นแกล้งเราอย่างกับเราเป็นของเล่นของตัวเอง!!”
ยัยนั่นคงไม่รู้ถึงความเจ็บปวดจากการโดนปฏิเสธสินะ
ดูท่าทางจะเสน่ห์แรงมากเลยนี่ ก็เลยมายุ่งกับเราเพราะเห็นเป็นเรื่องสนุกสินะ
เชอะ...!! ถ้ามันเป็นแบบนี้ไปแล้ว งั้นเราจะใช้ความพยายามของเราลุยสารภาพรักให้สำเร็จเลยคอยดูเถอะ...
ผมเปิดคอมเพื่อเสิร์ชหาวิธืจีบสาวจากเว็บต่างๆ
ผมจะทำให้ผมมีความสุขแล้วเอาไปอวดยัยนั่นให้ได้!!!
.
ชมรมเทนนิส...
“เอาล่ะพอแค่นี้แหละจ้า”
“โคบายาชิ...นี่คือความรู้สึกของฉัน...ดูไว้ให้ดีๆ
ด้วยล่ะ!”
ผมเดินผ่านหน้าเธอและมุ่งตรงไปยังจุดที่รุ่นพี่ไมนั่งอยู่
ผมสูดหายใจลึกๆ จังหวะหัวใจช้าๆ ลงหน่อยสิ ไม่เป็นไรน่า แค่เป็นตัวขอตัวเองไว้
ใจเย็นๆ
ถ้าเราพูดไปตามคำแนะนำที่เราศึกษามาเมื่อคืนจากในเน็ตล่ะก็...มันต้องเป็นไปได้สวยแน่ๆ!!
“รุ่นพี่ไมครับ...!”
รุ่นพี่เงยหน้ามามองเขา
“ผม...!”
ตุบ!!!
ลูกเทนนิสลอยมาใส่หัวเขาเต็มแรง
ทำให้เขาสลบไปทันทีก่อนที่โคบายาชิจะเข้ามาลากตัวเขาออกจากตรงนั้นไปอย่างรวดเร็ว
รุ่นพี่ไมได้แต่มองตามไม่มีคำพูดอะไร
“โทษทีนะ! ฉันจะพานายไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ!!”
เธอพาเขามานอนทิ้งที่ห้องชมรม
สักพักนึงเขาก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติกลับมา
“เมื่อกี้นายคิดจะทำอะไรมิทราบยะ!?”
คำพูดแรกของเธอที่ผมได้ยินหลังจากที่ผมถูกเธอทำร้ายมา
“จะอะไรอีกล่ะ? ก็สารภาพรักไงเล่า!!!”
ผมระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
“ฉันไม่เคยบอกว่าอยากเห็นนายล้มเหลวนะยะ!” เธอเองก็ระเบิดอารมณ์ใส่ผมกลับเช่นกัน
“หือ? พูดอะไรของเธอน่ะ? ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”
“นาย...คิดว่าจริงๆ แล้วถ้าได้บอกรุ่นพี่ว่า ‘ผมชอบรุ่นพี่ครับ’
แล้วรุ่นพี่จะตอบรับความรู้สึกบางอย่างมาโดยอัตโนมัติสินะ!?”
“..........” ผมนิ่งอึ้งไป
“โป๊ะเช๊ะเลยแฮะ” เธอพูดถูกสินะ
“หือ? หมายความว่าไง” ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!
“พยายามจะใช้การสารภาพเพื่อทำให้รุ่นพี่หันมามองนาย
โ-ค-ต-ร จะน่าผิดหวังเลยนะนั่น”
ผมนิ่งช็อกไปทันที
OoO’’
“ฟังให้ดีนะ นายห้ามแม้แต่จะคิดสารภาพเลย
ถ้าอีกฝ่ายยังไม่เปิดโอกาสให้นายได้รู้ว่าเค้าคิดกับนายยังไง”
“ถึงพวกผู้ชายจะไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้ก็เถอะ...แต่การกระทำแบบนั้นกับผู้หญิงขณะที่เค้ายังไม่รู้ถึงความรู้สึกของตัวเอง
มันให้อภัยไม่ได้!!”
“มันจะเป็นการทำให้เธอกลัวและทุกอย่างก็จะจบลงทันที!”
ผมนิ่งฟังพูดอะไรไม่ออก
ก็จริงอย่างที่เธอพูด ทำไมมันช่างห่างไกลเช่นนี้...
“ดังนั้นนายจะต้องค่อยๆ เปลี่ยนแปลงรุ่นพี่ไมไปทีละนิด”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?”
“ไม่ไปชวนรุ่นพี่เดทซะเลยล่ะ?”
ผมเหวอกับคำพูดของเธอทันที
“แต่ถ้าไปชวนเดทตอนนี้ มันก็ไม่เท่ากับเป็นการบอกไปนัยๆ
ว่า ‘ผมชอบคุณนะ’ หรอกเหรอ!?” ผมไม่อยากโดนรุ่นพี่ปฏิเสธ ถ้ารุ่นพี่ปฏิเสธขึ้นมาก็จบเห่กันพอดีสิ!
“นายก็อย่าไปชวนแบบตรงๆ สิ ถ้าจู่ๆ
นายเข้าไปหารุ่นพี่แบบนั้นมันอันตรายเกินไป...”
“จนกว่าจะสนิทกันกว่านี้คงจะดีกว่า
ถ้าเข้าไปประมาณว่าอยู่ในฐานะคนสนิทน่ะนะ”
“งั้นเหรอ...”
“แล้วนายรู้อะไรเกี่ยวกับรุ่นพี่ไมบ้างล่ะ?”
“อืม? รุ่นพี่ชอบแกล้งคน...”
“นั่นแหละ ถ้านายรู้ถึงจุดนั้น
นายก็จะสามารถหาเหตุผลชวนรุ่นพี่ได้เช่นกัน มันดูเป็นธรรมชาติกว่าว่างั้นมั้ย?”
หลังจากได้รับคำปรึกษาจากอาจารย์โคบายาชิ(ผมตั้งเอง)
ผมก็เดินตรงมาหารุ่นพี่ทันทีและทำตามแผนตามขั้นตอนที่เธอสอนผม
“อุปกรณ์สำหรับงานวัฒนธรรมงั้นเหรอ?”
“เอ๊ะ? ไม่เริ่มเร็วไปหน่อยเหรอ?
งั้นมันเริ่มตั้งเดือนกันยายนเชียวนะ” ผมไปขอคำปรึกษารุ่นพี่เรื่องงานวัฒนธรรม
“ทุกคนในห้องผมโดนขอร้องมาให้ช่วยกันคิดไอเดียน่ะครับ...”
“สิ่งที่ผมคิดไว้คือจะใช้พวกเรื่องเขย่าขวัญหรืออะไรทำนองนั้น
แล้วรุ่นพี่ก็รู้เกี่ยวกับอุปกรณ์พวกนี้ดี
ผมเลยคิดว่ารุ่นพี่คงจะช่วยผมเลือกอุปกรณ์พวกนี้ได้น่ะครับ”
“จริงเหรอ? ฟังดูน่าสนุกดีนะเนี่ย! ก็เอาสิ
ถ้าเธอคิดว่าพี่ช่วยได้ล่ะก็นะ!” ท่าทางของรุ่นพี่ดูดีใจและตื่นเต้นอย่างมาก
(น่ารักอ่ะ >///<)
“จริงเหรอครับ?”
“แล้วจะไปเมื่อไหร่กันดีล่ะ?”
โคบายาชิ!
เธอคือแม่พรัมาโปรดของผมจริงๆ เลย !!
.
วันหยุด...
“วาตานาเบะ”
“โคบายาชิ ขอบคุณมากๆ เลยนะ!”
“เรียกฉันว่า ยุย ก็ได้นะ”
“งั้นเธอก็เรียกฉันว่า ริสะโอะ ละกัน”
“ฉันไม่ใจร้ายขนาดที่จะปล่อยให้นายมาเดทตามลำพังโดยไม่ช่วยเหลือหรอกนะ”
“จำไว้นะ คามประหม่าเกิดขึ้นได้ง่าย
ดังนั้นผ่อนคลายเข้าไว้ล่ะ โอเค๊?”
“อื้อ!”
“นั่น! รุ่นพี่ไมมาแล้วล่ะ งั้นฉันหลบไปก่อนนะ
แล้วจะแอบตามนายไปห่างๆ พยายามเข้าล่ะ”
“โอเค!”
ไม่นานนักรุ่นพี่ไมก็เดินตรงเข้ามายังจุดที่นัดไว้กับผม
“รุ่นพี่ไมครับ!”
“วาตานาเบะคุง!” โอ้ย!
รุ่นพี่จะน่ารักเกินไปแล้วมั้งเนี่ย!! >///<
“ขอบคุณที่ช่วยนะครับวันนี้”
“ไม่มีปัญหาจ้า ไปกันหรือยัง?”
และพวกเราก็เริ่มเดท(เลือกซื้ออุปกรณ์)กัน
“วันนี้ค่อนข้างร้อนนะครับ?”
“ก็นั่นสินะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิ”
“ผมว่ามันมีหลายปัจจัยที่ทำให้โลกร้อ...”
ปั่ก!!
จู่ๆ
เหมือนมีลูกก้อนๆ ขนาดเล็กลอยมาใส่ท้ายทอยผม
ผมหันไปมองเห็นยุยยืนพยักหน้าเรียกอยู่
“ขอโทษนะครับ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน...”
“โอเคจ๊ะ”
ผมจำใจต้องปล่อยให้รุ่นพี่ยืนรอ
และพาตัวเองมาหายุยที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
“อะไร?”
“ยังจะมาถามว่าอะไรอีก นี่นายมองข้ามอะไรไปรึเปล่าห๊ะ!
นายไม่เห็นเหรอว่ารุ่นพี่ใส่ชุดไปรเวทอยู่อ่ะ!”
“หือ? ฉันก็คิดว่ารุ่นพี่น่ารักดีอ่ะ”
“ก็แล้วทำไมไม่พูดออกไปเล่า!?”
“นายรู้มั้ยว่าชุดนั้นรุ่นพี่เป็นคนเลือกมาด้วยตัวเองเลยนะ...”
“ ‘รุ่นพี่ครับ...รุ่นพี่ดูต่างออกไปจากเดิมในชุดไปรเวทนี่นะครับ’
พูดได้มั้ยแบบนี้น่ะ” และยุยก็แสดงท่าทางแบบผู้ชายออกมา
“โหย...ถ้าเธอเป็นผู้ชายเนี่ย สาวๆ หลงรักตายเลยนะเนี่ย”
ขนาดผมที่เป็นผู้ชายยังคิดว่าเธอเท่สุดๆ เลย
“ไม่ดีใจหรอกนะยะ ที่ฉันได้ยินอะไรแบบนั้นน่ะ ไปได้แล้ว!”
หลังถูกยุยอบรมเสร็จเขาก็เดินกลับมาหารุ่นพี่ตามเดิม
“ขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ”
“ว่าแต่...นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับที่ผมเห็นรุ่นพี่ใส่ชุดอื่นนอกจากชุดนักเรียน...ดูดีมากเลยนะครับ”
“จริงเหรอ? ดีใจจังเลย~”
โอ้โห...น่ารักชะมัดเลย
>///<
“แต่ถึงจะยอไปพี่ก็ไม่ให้รางวัลหรอกนะ”
ถึงผมจะรู้สึกเขินๆ
ที่พูดออกไปก็เถอะ แต่รุ่นพี่ท่าทางจะดีใจจริงๆ นะเนี่ย
ถึงยัยนั่นค่อนข้างจะปากร้ายไปหน่อย...แต่ที่หล่อนพูดมามันก็เป็นไปตามนั้นหมดเลย
ถึงผมจะรู้สึกกดดันก็เถอะนะ...
============================================
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น