- 1 –
ดาดฟ้า...
ผม
วาตานาเบะ ริสะโอะ ปี2ห้องA
ผมชอบแอบโดดซ้อมมาสถานที่ลับบ่อยๆ
ถ้าผมอยู่ตรงนี้ผมไม่ต้องกังวลว่าคนที่ผมชอบจะรู้ตัวว่าเราแอบมองเธออยู่
เธอไม่จำเป็นต้องรู้ความรู้สึกของเรา ถึงมันจะเป็นความลับก็ไม่เป็นไรหรอก...
“หืม...นาเบะคุงที่แท้นายก็แอบชอบรุ่นพี่ไมสินะ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังผม
“เอ๋! ใครน่ะ!?” ผมตะโกนถามอย่างตกใจ ผมเงยหน้าขึ้นไปมองและพบกับร่างบางของ
โคบายาชิ ยุย เพื่อนร่วมห้องของผมเอง
“โคบายาชิซัง!” เธอกระโดดลงมายืนตรงหน้า
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? ไม่ไปซ้อมหรือไง!!?”
“นายยังมีหน้ามาพูดอีก” เธอเดินเข้ามาใกล้ผมทีละนิด
“เดี๋ยวก่อน! แต่ทำไมเธอถึงรู้ความรู้สึกของฉันได้ล่ะ!!?”
เธอยิ้มบางๆ ก่อนตอบ
“นั่นเพราะ...ฉันเป็นผู้หญิงไงล่ะ”
ในเวลาต่อมา...
“อ้าว พวกผู้ชายกลับมาจากวิ่งกันแล้ว!”
รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนขึ้น
“มาถึงก็พักสัก 5 นาทีนะ”
ผมเดินมานั่งพักบนเก้าอี้ก่อนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น...
ปู๊~~~~~~ด
“ถึงนายจะเหนื่อยหรือไม่สนใจยังไงก็ไม่ควรจะ...”
เพื่อนที่นั่งข้างๆ หันมาพูดกับผม
“ปะ...เปล่านะ!!” ผมหยิบอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้ก้นขึ้นมา
ก่อนจะพบว่ามันคือ ถุงตด ! เสียงหัวเราะดังขึ้นไปทั่วสนามซ้อม และตัวต้นเหตุก็คือ
รุ่นพี่ไม กำลังยืนกุมท้องหัวเราะอยู่
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เสียงอลังการมากเลยนะ”
“รุ่นพี่ไม! เล่นแบบนี้ตลอดเลยนะครับ”
ใบหน้าของผมแดงจัดด้วยความโมโหปนอาย
“ว้ายๆ โกรธซะแล้ว” รุ่นพี่ไมเดินเข้ามาใกล้ผม
“แหมๆ เพราะรักดอกจึงหยอกเล่น นี่จ้าสินน้ำใจเล็กๆ”
รุ่นพี่ยื่นมือออกมาตรงหน้า ผมยื่นมือออกมารับก่อนจะพบว่ามันคือ...ลูกตาปลอม
“เหวอออออออ!!!”
“รุ่นพี่!!!”
“ฮ่าฮ่า!!”
ขณะที่ผมกำลังหัวเราะไปกับรุ่นพี่
ผมรู้สึกถึงสายตาของโคบายาชิที่เฝ้ามองดูด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
มันเลยทำให้ผมตัดสินใจพูดคุยตกลงกับเธอเรื่องนี้ให้ชัดเจน
“โคบายาชิมานี่หน่อย”
ผมปิดประตูหลังจากที่เช็คดูแถวๆ
นั้นว่าไม่มีคนอื่นนอกจากผมและเธอ
“ไม่มีใครแล้วใช่มั้ยเนี่ย?”
“อะไรล่ะ ลากฉันมาห้องชมรมทำไม?”
“โคบายาชิ...ถึงฉันจะไม่อยากให้ใครรู้ก็เถอะ
แต่ก็จริงตามที่เธอพูดมาน่ะแหละ ฉันชอบรุ่นพี่ไม ดังนั้นแล้ว...”
ผมขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ สองมือวางไว้บนบ่าของเธอ
“ฉันคงไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของเธอได้หรอกนะ”
โป๊ก !
เธอใช้ไม้ร็อกเก็ตพาดที่หัวผมอย่างแรงเพื่อเตือนสติหยุดไม่ให้ผมมโนตัวเองไปไกลกว่านี้
“พูดอะไรของนายเนี่ยห๊ะ?”
“อ้าว? งั้นเธอไม่ได้รู้ความรู้สึกของฉันเพราะคอยมองฉันอยู่ตลอดเวลาหรอกเรอะ!?”
“ถ้านายไม่ยืนอยู่ที่นั่นแล้วเอาแต่มองตามคนๆ
เดียวเป็นใครก็รู้ทั้งนั้นแหละย่ะ!!”
“แล้วไอ้ไฟอิจฉาที่ส่องออกมาจากดวงตาของเธอตอนนี้ล่ะ!?”
“หมายความว่าไงยะ ‘ไฟอิจฉา’ น่ะ!?” เธอใช้สองมือบิดหูผมแน่น
“ฉันมองนายแล้วก็คิดว่าน่าสนุกดีแค่นั้นแหละ!”
“โธ่เอ้ย...ปวดมาถึงในหัวเลย งั้นก็ลืมๆ มันไปซะเถอะ
แล้วอย่าเที่ยววิ่งไปบอกใครต่อใครว่าฉันคิดยังไงกับรุ่นพี่ไมด้วยล่ะ!”
“หมายความว่านายไม่อยากให้ใครรู้งั้นเหรอ?”
“ก็แน่สิ!
ถ้ารู้ไปถึงหูรุ่นพี่ล่ะก็...”
ผมทำท่าเดินไปเปิดประตูเพื่อออกจากห้อง
ก่อนจะหันมาพูดกับเธออีกครั้ง
“เอาเถอะ!
อย่าไปบอกใครเชียวนะเข้าใจมั้ย!?”
“เอ๋...เอาไงดีน้า...” โคบายาชิเดินครุ่นคิดไปมา
ทำท่าที่ว่าจะแกล้งอีกฝ่าย
“หา? หมายความว่าไง”
“หรือว่า...เธออยากได้เงินงั้นเหรอ?”
“อย่ามาดูถูกกันนะยะ!”
และไม้ที่อยู่ในมือของเธอก็ฟาดมาที่หัวผมอีกครั้ง
“สบายใจเถอะฉันไม่บอกใครหรอก แต่กลับกัน...”
เธอหยุดพูดไปสักพัก
“ฉันอยากจะเห็นนายสารภาพรักกับรุ่นพี่นะ”
“ห๊า!! พูดอะไรของเธอมิทราบ!!? ก็เพิ่งบอกไปไงว่าไม่อยากให้รุ่นพี่รู้!!”
“นายตั้งใจจะปล่อยไปแบบนี้เหรอ?
ไม่อยากจะบอกรุ่นพี่จริงๆ ดิ?”
“เข้าใจหน่อยเถอะ...ฉันไม่อยากจะสร้างปัญหาให้รุ่นพี่หรือทำให้เค้ารู้สึกไม่ดี
รุ่นพี่เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน”
“งั้นเหรอ...” ผมพยักหน้า
“สงสัยฉันต้องไปแล้วล่ะ เอาป้ายนี่ไปติดที่บอร์ดน่ะนะ”
ในมือของเธอมีป้ายขนาดกลางที่เขียนข้อความว่า ‘รักสุดร้อนแรง!! วาตานาเบะ ริสะโอะ รัก ชิราอิชิ ไม
“ไปทำมาตั้งแต่ตอนหนายยยยย!!!!”
“งั้นจะทำมั้ยล่ะ? สารภาพรักน่ะ?”
ดวงตาเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาให้เขาอีกครั้ง
หนอย!!! ยัยปีศาจ!!!!!
============================================
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น