วันๆ เหล่านักเรียนหญิงมักจะเอาแต่อ่านโชโจมังงะจริงมั้ย ? แม้ว่าพวกเธอจะไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ถึงอย่างนั้นกว่าครึ่งของผู้หญิงจะตกอยู่ในความรัก รอบๆ ตัวของฉันนั้นมักจะมีแต่ผู้หญิงเต็มไปหมด นั่นแหละคือตัวฉัน...
.
.
วาตานาเบะ ริสะ ดาวเด่นสุดป็อปของโรงเรียน ที่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มักจะมีรุ่นพี่รุ่นน้องมารุมมาตุ้มกันรอบๆ ตัว
"ริสะจัง พวกเราขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยจ๊ะ?"
"อืม ได้สิ"
กิจวัตรประจำวันของฉัน นอกจากจะโดนรุมจากพวกสาวๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษอีก จนเมื่อ...
"ริสะ พวกฉันสามคนมีแฟนแล้วนะเว้ย!"
เพื่อนผู้ชายที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ต่างพากันมาเปิดตัวแฟนสาวทั่วหน้า ยกเว้นแค่ฉันที่ข้างกายยังไม่มีใคร คงมีแค่เงาของตัวเองเท่านั้น
"จริงสิ! ริสะ แกเองก็เป็นที่นิยมของสาวๆ ไม่น้อยเลยหนิ ทำไมแกยังไม่มีแฟนว่ะ?"
"เอ๋!?"
ฉันนิ่งอึ้งไปสักพัก มันก็จริงที่พวกนั้นพูด ตอนแรกฉันเคยคิดเกี่ยวกับมัน เพราะมีแต่ผู้หญิงรอบๆ ตัวฉันเต็มไปหมด ฉันเลยคิดว่าเดี๋ยวฉันก็คงจะมีแฟนไปเอง แต่สุดท้าย...ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
"ไม่ว่าแกจะมีสาวๆ สักกี่คน แต่พวกเธอก็ไม่ได้คิดจะคบกับแก และก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป"
".........."
ช่างเป็นคำพูดที่เจ็บแปลบจริงๆ ก็จริงของพวกมัน แต่นั้นมันเป็นอดีตไปแล้ว !!!
"ฉันวาตานาเบะ ริสะ จะมีแฟนให้ดู!"
"แล้วแกจะไปหาแฟนมาจากไหน แกยังไม่มีคนที่ชอบเลยไม่ใช่เหรอ?"
"อา...คอยดูแล้วกัน"
วันถัดมา...
"ใครว่าฉันไม่มี ฉันมีแล้วล่ะ คนที่ฉันแอบชอบน่ะ"
สายตาของริสะเพ่งมองไปยังหญิงสาวน่ารักคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าตู้ล็อคเกอร์รองเท้า เธอคนนั้นคือ...
"โคบายาชิ ยุย"
"ริสะ...เธอมีอะไรรึเปล่า?"
"ฉันมีบางอย่างที่ฉันอยากจะพูดกับเธอ"
โคบายาชิ ยุย ก็เป็นหญิงสาวที่ป็อปไม่แพ้ริสะ
"ฉันสนใจตัวเธอมาสักพักแล้วหล่ะ"
ถึงแม้จะมีสาวๆ มารายล้อมรอบตัว แต่คนที่จะมาเป็นแฟนของฉันจะต้องน่ารัก ฉันจะต้องได้แฟนที่น่ารัก!!
"ถ้าเธอโอเค...อยากคบกับฉันไหม?"
ยุยนิ่งอึ้งไปกับคำสารภาพของริสะ ในใจของริสะก็แอบหวังว่าหัวใจของเธอจะเต้นแรงเพราะเขาบ้าง ถึงสีหน้าเธอจะไม่รู้สึกอะไร แต่เธอก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะต้องปฏิเสธมัน...
ผลัก! ปัง!
"อ๊ะ!"
"นี่เป็นการสารภาพรักที่ห่วยแตกมาก"
ยุยเดินมายืนตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ออกจะรำคาญหน่อยๆ นี่เขากำลังโดนปฏิเสธสินะ!
"เธอคิดว่า...เธอจะทำสิ่งที่เธอต้องการได้อย่างงั้นเหรอ เธอนี่มันง่ายจริงๆ นะ"
".........." อย่าบอกนะว่าฉัน...
"วาตานาเบะ ริสะ เธอมันก็แค่คนไร้ค่า คนแบบเธอนั้น..."
"เอ่อ...มันก็แค่การแสดงเฉยๆ" ริสะพูดขัดก่อนที่ยุยจะทันพูดจบประโยค
"ฉันก็แค่จะซ้อมสารภาพรักที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับการแสดงของฉันเท่านั้นเอง"
"..."
"ฉันขอตัวก่อนนะ"
สวนสาธารณะ...
"แกเป็นไรรึเปล่าว่ะ ริสะ?"
ตั้งแต่กลับจากโรงเรียน ริสะก็เอาแต่นั่งนิ่งบนเก้าอี้ยาวในสวนสาธารณะ สมองของเขาดูโล่งไปหมด คิดอะไรไม่ออก และภาพเหตุการณ์พร้อมคำพูดปฏิเสธของยุย ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาตอนนี้
"แฟนฉันบอกว่า แกไปสารภาพรักกับโคบายาชิ ยุยงั้นเหรอ?"
".........." ริสะเงียบไป เงยหน้ามองฟ้า
"อย่าบอกนะว่าแกโดนปฏิเสธอ่ะ"
"ไม่เชิงหรอก"
"ฉันได้ข่าวมาว่า โคบายาชิ ยุย ไม่เคยตกหลุมรักใครเลยนะเว้ย ขนาดเพื่อนที่โรงเรียนฉันไปสารภาพรักกับเธอ ยังโดนปฏิเสธมาแบบไม่ใยดีเลยอ่ะ"
"คนอื่นๆ ที่มาสารภาพรักกับเธอ แน่นอนว่าถูกปฏิเสธหน้าเสียกันเป็นแถบ"
"แกไปจีบกันใหม่ไม่ดีกว่าเหรอว่ะ?"
"บางที...เธออาจจะชอบคนอ่อนโยนรึเปล่านะ?" ใครว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ ล่ะ คนอย่างวาตานาเบะ ริสะ ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว!!
วันรุ่งขึ้น...
"โคบายาชิ"
"ว่า"
"ฉันขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน ฉันค่อนข้างกังวลและมันก็ไม่ถูกต้อง แต่นั่นเป็นการสารภาพรักครั้งแรกของฉัน..."
ยุยดูเหมือนจะไม่สนใจ หันหลังใส่เขาและเดินจากไป แต่มีเหรอที่ริสะจะยอมแพ้ แขนยาวๆ ของเขาคว้าแขนของยุยไว้และจับให้หันมา แต่ดันผิดพลาดเลยทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนพื้น โดยที่ริสะคร่อมตัวยุยไว้
"ริสะ...เธอชอบฉันจริงๆ งั้นเหรอ?"
"ใช่" ริสะอึ้งไปนิดๆ
"งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอต้องการจะมีแฟนเหมือนเพื่อนเฉยๆ งั้นเหรอ"
".........." ริสะเงียบไป
"เธอมันน่ารังเกียจ!"
ยุยผลักให้ร่างของริสะกระเด็นออกห่าง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไป ริสะมองตามคำพูดของเธอยังก้องอยู่ในหัวของเขาอยู่เลย
นั่นมันอะไร 'น่ารังเกียจ' มันเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนั้นกับฉัน เธอพูดถึงฉันเหรอ? ฉันงั้นเหรอ?
.
.
ตั้งแต่นั้นมาริสะก็เอาแต่ตามติดยุยตลอด ไม่ว่าจะเป็นก่อนเข้าเรียน หลังเลิกเรียน เดินไปส่งบ้านหรือแม้แต่ไปเรียนพิเศษ แต่จนแล้วจนรอดก็ดูเหมือนยุยจะไม่สนใจและไม่เห็นริสะมีตัวตนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด จนเมื่อ...
"นั่นเขาจะรีบไปไหนกันนะ?"
และวันนี้ริสะเองก็มายืนรอหน้าที่เรียนพิเศษเหมือนเช่นเคย เพียงแค่วันนี้เขาได่รับรู้อะไรบางอย่างที่ก่อให้เกิดอารมณ์แปลกๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขา
หนุ่มหล่อซึ่งดูเหมือนจะเป็นเด็กมหาลัย กำลังเดินออกมาจากประตูที่เรียนพิเศษ และมียุยเดินอยู่ข้างๆ สีหน้าของเธอดูแดงเหมือนคนเขินอาย ซึ่งต่างกับตอนที่เจอเขาราวฟ้ากับเหว...
"แล้วเจอกันนะคะ"
"กลับบ้านดีๆล่ะ"
ดวงตาสายของเขาจับจ้องภาพตรงหน้าไม่กระพริบ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ แขนขาชาไปหมด เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนี้
.
.
หลายวันถัดมา...
ริสะเริ่มตีตัวออกห่างจากยุยทีละนิด เขารู้สึกว่าเขาสู้หน้าเธอไม่ไหว ถ้าเขาเห็นเธอความเจ็บปวดแปลบๆ ที่หัวใจจะกลับมาอีก ซึ่งเขาอธิบายอาการแบบนี้ไม่ถูกจริงๆ
"วาตานาเบะ"
"ค่ะ อาจารย์"
"คงทำการบ้านเสร็จแล้วใช่หรือเปล่า? ฉันไม่ให้คะแนนถ้าลืมทำมานะ"
"ค่ะๆ ทราบแล้วค่ะ"
"เธอไม่ได้สนใจที่ครูพูดเลยนะ แต่ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามครูได้ตลอดเลยนะ"
"ค่ะ"
สายตาของริสะสบตาเข้ากับสายตาของยุยพอดี เพราะเธอยืนอยู่ด้านหลังอาจารย์ไม่ไกลนัก สายตาที่เธอมอง ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังรู้สึกยังไงกับฉันตอนนี้
ฉันอยากจะเข้าไปสารภาพรักกับเธออีกครั้ง แต่ฉันไม่กล้าพอ... ฉันที่ไม่ได้เรื่องอย่างฉัน คงจะเสียเวลาเปล่า...
"ออกไปห่างๆ ฉันนะ!!"
เสียงโวยวายดังขึ้นที่หน้าโรงเรียน กลุ่มนักเรียนชายสามถึงสี่คนยืนดักหน้าของยุยและเพื่อนอยู่ ริสะที่เห็นท่าจะไม่ดีก็รีบพาตัวเองก้าวเข้าไปช่วยทันที
"อย่ามาแตะตัวเธอนะ!"
"ห๊า!? อะไรของเธอ อย่ามาเกะกะไม่เข้าเรื่องจะได้ไหม!" ริสะถูกนักเรียนชายคนหนึ่งจับคอเสื้อไว้แน่น
"คุณตำรวจทางนี้ค่าาาา!!" มีนักเรียนอีกคนตะโกนขึ้น ทำให้นักเรียนชายกลุ่มนั้นยอมถอยห่างและหนีไป
จริงๆ แล้วตอนนี้ฉัน...มันเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในโลก ฉันไม่เข้าใจเรื่องความรัก และยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันยังไม่เข้าใจ รักแรกของฉันมันจบลงแล้ว แค่ช่วยเธอยังทำไม่ได้เลย... ฉันมันงี่เง่าจริงๆ
"ริสะ..." ยุยลงมานั่งข้างๆ ฉัน
"ถึงมันจะแค่เล็กน้อย แต่เธอก็เท่มากเลยนะ"
"ฉันชอบเธอ"
"เอ๊ะ?" ริสะทำหน้าตกใจ
"แค่นั้นแหละ"
" o//////o "
ตอนนี้ฉันรู้จักความรักที่แท้จริงแล้ว จากนี้ไปฉันแน่ใจ...ถึงฉันจะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง และงี่เง่า แต่ฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุดในโลก !!
========================================================
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น